آپارتمان

از دیشب تماشایش را آغازیدم. اما با تلاش‌های فراوان امروز به پایان رسید. فیلم، سیاه و سفید است و سال هزار و نهصد شصت ساخته شده. آغاز خوبی دارد. از این جهت که فقط جنبه‌ی نمایشی ندارد و تلاش نمی‌کند زوری مخاطب را وارد داستان کند.

قهرمان چند دقیقه، فقط همان ابتدای فیلم خودش را معرفی می‌کند. اما نه طوری که داستان را لو دهد. بلکه کمکی می‌کند تا ما شخصیت را بهتر بشناسیم. هم از طریق محتوای صحبتش و هم از طریق مدل تعریف کردنش. تند‌تند حرف می‌زند و در حرف‌هایش از اعداد زیادی استفاده می‌کند که نشان می‌دهد شخصیت ما حسابگر است و دقیق.

مخاطب کم‌کم متوجه می‌شود که مشکل قهرمان چیست. اولویت‌هایش را می‌فهمد. اینکه چقدر به کارش اهمیت می‌دهد و حاضر است به خاطرش چه‌ها کند.

در ابتدا فکر می‌کردم سلام‌علیک‌های همسایگان بی‌فایده‌ است و می‌توانست این سکانس‌ها حذف شود. اما در ادامه دیدم همسایه‌ها هم (مخصوصن آقای دکتر) نقش مهمی را در داستان و شخصیت‌سازی قهرمان داشته‌اند.

قهرمان، آقای بکستر تغییر ناگهانی و غیرقابل‌باوری از خودش نشان نمی‌دهد. با اینکه یک دفعه برای اولین‌بار می‌بینیم خیلی محکم روبروی صاحب‌کارش می‌ایستد. اما این تغییر و ایستادگی ناگهانی، پایه‌ریزی‌های قبلی داشته است.

برعکس او، تغییر خانم کیوبلیک کمی برایم تعجب‌برانگیز و غیرقابل‌باور بود. دختری که برای مرد دیگری خودکشی کرده بود و صریح اذعان کرده بود نمی‌تواند عاشق آقای بکستر باشد و هنوز آقای شلدرک را دوست دارد، چطور ناگهان عاشق آقای بکستر می‌شود و شلدرک را دقیقن وقتی که به او می‌رسد رها می‌کند؟

شاید باید از زمانی می‌فهمیدم که خانم کیوبلیک پیشنهاد می‌دهد تا مترو قدم بزنند؟ او کِی از آقای شلدرک زده می‌شود؟

گمان می‌کنم تغییر شخصیت خانم کیوبلیک کمی بی‌برنامه‌ریزی و غافلگیرانه بوده.

ولیکن در کل پیرنگ داستان را پسندیدم. بدون چشم بهم زدن تماشایش کردم. این سوال که او تا کِی می‌خاهد به این وضعیت تن بدهد؟ و آخرش چه خاهد شد؟ مرا به دیدن ادامه‌ی فیلم وا می‌داشت. پیشنهادش می‌کنم.

✍ساحل خسروی